آن زمان که عشق را، عاطفه را،

و مهربانی را زنده به گور می‌کردند

نمی‌دانستند که امروز سنگ‌ها حکم‌فرمایی خواهند کرد

و این سنگ ها

مشت برکشیده‌ی همان خاک‌هایی هستند

که با آن احساس را در گور نهادند

و فولاد جانشین خاک شد و

مقرنس‌های گلی، شدند شبکه‌هایی از بی‌رگی

که درک نور برایشان مفهومی نبود

و ندانستند که همان درخاک ماندگان

جوانه زدند و جوانه شان با مهر به اوج رسید و خواهد رسید

روزی که تیشه به ریشه‌شان زنیم

و دوباره نور را بر زندان‌های تاریکشان خواهیم ریخت

و ابدیت محض در خاک نخواهد ماند                                                    

                                                                               شاعر: بنفشه