گاهی وقتی میخواهم بخوابم و خواب نمیخواهد بخوابم، ممکن است هر جور اتفاقی برایم بیفتد.. البته این اتفاقی که می گویم نمود بیرونی ندارد. همان افکاری ست که وجب به وجب ذهنم را درگیر می کند. دیشب یاد خال معلم ادبیات کلاس دوم دبیرستانم افتادم. این دیگر از آن اتفاق های مسخره ی غیر عادی ای بود که احتمال وقوعش یک در میلیون است و از آنجایی که برای من یک میلیون بار اتفاق نمی افتد که بخواهم بخوابم و خواب نخواهد، می تواند ازعجایب هفت گانه من نام بگیرد. خالِ خانم لطفی  کمی پایین تر از ضلع چپ بینی اش بود. درست است بین لب و بینی بود ولی نه آنقدر پایین بود که بشود گفت خال گوشه لب است نه آنقدر به بینی اش نزدیک که خال گوشه بینی. در واقع یک جایی ان وسط برای خودش می چرید. لبهایش هم همیشه ی خدا، قرمزیِ مایل به قهوه ای داشت که البته رنگ اصل و درست خودش بود. منظورم این است که کارخانه ی مودا؛ فلورمال یا هر کوفت  و زهر مار دیگری، آن را اختراع نکرده بود. چشمهایش ریز بودند که بالای لپهای کمی تا قسمتی  گونه ای اش بودند و پایین ابروهای  پیوسته ای که به سیاهی می زدند. پوست خوبی هم داشت. ولی در کل زیبای زیبا نبود. یعنی گرچه همه ی عناصر صورتش به خودی خود  زیبایی خاصی داشتند ولی ترکیبش چهره ای صد در صد معمولی به بار آورده بود. ( دراین جور مواقع باید گفت ای تف به هر چی ترکیبه) اما بهر حال  هر چه بود ونبود آن خال سیاه، دیشب نمی دانم از کجا پرت شد تو ی ذهن من و سیاهی اش درگیرم کرد. لطفی کاشانی بود. همیشه مانتوهای سیاه و بلندی می پوشید و یک اینج از دوتا دور گردی صورتش را زیر مقنعه اش پنهان می کرد. دیسپلینِ عجیب بالایی داشت؛ آنقدر که گویا مولکول های هوا هم وقتی او داشت عبور می کرد راه را برایش باز می کردند. گچ تخته هیچ وقت جرات نکرد نزدیکش آفتانی شود. گرچه ما هر بار که او دستکش سفیدش را دستش می کرد( تا پای تخته دو تا کلمه بنویسد) میخواستیم از خنده بترکیم ولی آن تو موهای دلمان یاد مانتوهای سرتاپا خاکی و گچی مان می افتادیم که هیچ وقت خدا نتوانستیم تا دو ساعت بعد از ساعت هشتِ صبحِ شنبه، محض رضای خدا تمیز نگهش داریم.

مشخصه ی اصلی لطفی که اساسا به دلیل پرده برداری از آن دست به قلم شدم، علاقه وافر او به تعریف کردن از خودش بود که از کودکی شاگرد اول کلاس بوده و تو دانشگاهشان حرف اول را می زده و سوگولی اساتیدش بوده.  لطفی هر بارکه می آمد سر کلاس و هر بارکه ما بچه های  ادیبِ کلاس دوم ریاضی در معنی کردن بیتی از درس جدید وا می ماندیم از منبرش بالا می رفت و دِ برو که رفتیم.  قیافه اش حین این عملیات شکل به خصوصی به خود می گرفت. لبهایش گویی خنده ای ملیح را به زور پس می زند کمی به سمت راست متمایل می شد و زیر چانه اش بفهمی نفهمی غبغبی شکل می گرفت که در حالت طبیعی خبری ازش نبود.

خلاصه پروسه ی ملیِ تعریف کردن از خودِ خانم لطفی گریبان ما را تا پایان سال، خقت، چسبیده بود و در روز پایانی کلاس ادبیات با پایانی اسطوره ای به قصه ی خود سرانجانی عطا نمود و جان ما را راحت کرد.

جلسه آخر پس از دو جلسه غیبت  به دلیل مراسم نامزدی ایشان با مرد بخت برگشته ای، یکهو با یک پوشه در دست پیدایش شد. کاری برای انجام نداشتیم؛ نه درسی و نه طرح مشکلی. او هر چی بود و نبود، فرد بسیار منضبطی بود که طبق برنامه ای از پیش تعیین شده، یک ماه مانده به پایان سال تحصیلی وظیفه ی آموزشی اش را به انجام رسانده بود. بعد از یک ربعی که به تبریک و تهیت گذشت پوشه ی مزبور را گشود و سیلی ار تقدیرنامه و کارنامه ی دوران تحصیلش (در دانشگاه دولتی کاشان) را  بیرون ریخت و دست به دست و میز به میز گرداند تا ما به صحت و سقم عرایضی که در طول آن نه ماه کرده بود پی ببریم.  یعنی شاخ بود که رو سر تک تک مان داشت می روییدها! یعنی دهن همه ی مان سرویس شده بودها! یعنی نارسیسم دیده شدیم ها! یعنی این خال لعنتی این خال سیاه لعنتی دیشب توی هول و ولایی از زندگی ام که نمی دانم چی به چیست، مرا خنداند ها!