این روزها همش دارم از حافظه می‌شنوم. کوتاه مدت، بلند مدت، ضعیف، قوی، جی فایو، جی سون، جی ناین، جی... جی... جی... جی. ولی حس خودم و تجربه خودم می‌گوید حافظه یک‌جایی اش بند است به خواستن؛ به احساس؛  به نزدیکی‌اش با درون ادم. خوب یا  بدش یا ممتنع بودنش از خوبی و بدی، تلخی و شیرینی  هیچ فرقی نمی‌کند.

بعضی خاطره ها، بی تکرار شدنشان؛ بی انکه اهمیت بدهد به ضعیف بودن سلول‌های  مغز مادر مرده‌ات انگار با میخ‌های گنده‌ای(که واژه ی طویله را بار زده) کوفته‌شدن به  ته ته‌های ذهنت.

 دیدی پیچ زنگ زده چطور خودش را میخ می‌کند به جایی و هر چه می‌خواهی با آن پیچ گوشتی آمریکایی‌ات  بازش کنی نمی‌شود و دستی قوی می‌خواهد بزرگ تر و جان دار تر از دست تو؟...

دست قوی‌ای می‌خواهم جان دار تر از دست خودم تا این خاطره های لعنتی را از توی طویله ی ذهنم باز کند. فقط همین چند تا را!